3/11/16

Όποιος δεν ξέρει και δεν ξέρει πως δεν ξέρει..



Πόσο καιρό έχω να γράψω μέσα εδώ...

Επέστρεφα συχνά προσπαθώντας να αποτυπώσω όσα σκεφτόμουν έστω σε μερικές γραμμές κι όλο απλά αποχωρούσα..

Λογικό..όταν κάτι το αφήνεις τότε σε αφήνει και αυτό.
Ηξερα πως δεν θα κρατούσε για πάντα η αποχή μου απο εδώ.
Ηξερα πως θα γυρνούσα πάλι πίσω, ακόμα και μετά απο ενα χρόνο σχεδόν..


Ο λόγος που με έκανε να θέλω να γράψω ξανά είναι «ο άνθρωπος από το Λίβανο» με ενα απόσπασμα απο το έργο «ο κήπος του προφήτη» που έπεσε τυχαία στα χέρια μου..
Και τότε ο νούς γέμισε ξανά και οι λέξεις πήραν σχήμα.


Περίεργο πράγμα το μυαλό. Σε πηγαίνει σε ταξίδια που ούτε καν είχες φανταστεί..
Χωρίς πυξίδα, χωρίς προδιαγραμμένο προορισμό.
Μονάχα σε πηγαίνει.
Σου δημιουργεί εικόνες, σε ξεσηκώνει, σε στροβιλίζει κι αν είσαι τυχερός, θα σε πετάξει σε κάποια απέραντη αμμουδιά.


Περίεργο πράγμα και τα θέλω. Εκείνα τα θέλω που βγαίνουν απο μέσα σου χωρίς να σε ρωτούν αν έχεις τη δύναμη να τα αντέξεις.


Εκείνα που αντικατοπτρίζουν την ψυχή σου, ατόφια όπως είναι..



και τότε λέει ......



Αν τα πανιά σας ή το πηδάλιο σας σπάσει , το καράβι σας θα χορεύει ή θα παρασύρεται από τα κύματα , ή θα σταθεί ακίνητο στη μέση της θαλασσας. Γιατί το λογικό , όταν κυβερνά μόνο , είναι μία δύναμη που φυλακίζει , και το πάθος αφύλαχτο είναι μία φλόγα που καίει μέχρι την καταστροφή . Για τούτο ,αφήστε την ψυχή σας να ανυψώνει το λογικό σας μέχρι τα ύψη του παθους , για να μπορεί να τραγουδά . κι αφήστε την να κατευθύνει το πάθος σας με το λογικό , για να μπορεί το πάθος σας να ζει μέσα από την καθημερινή αναστάτωσή του , και σαν τον φοίνικα να ξαναγεννιέται από τις στάχτες του .

--- --- ---

Όποιος δεν ξέρει και δεν ξέρει πως δεν ξέρει, είναι τρελός, απόφυγε τον.
Όποιος δεν ξέρει και ξέρει πως δεν ξέρει, είναι παιδί, μόρφωσέ το.
Όποιος ξέρει και δεν ξέρει πως ξέρει, κοιμάται, ξύπνα τον.
Όποιος ξέρει και ξέρει πως ξέρει, είναι σοφός, ακολούθησε τον.

--- --- ---

όταν η αγάπη σε καλεί, ακολούθησε την, μόλο που τα μονοπάτια της είναι τραχειά και
απότομα. Kι οταν τα φτερά της σ'αγκαλιάσουν, παραδόσου, μόλο που το σπαθί που είναι
κρυμένο ανάμεσα στις φτερούγες της μπορεί να σε πληγώσει, κι οταν σου μιλήσει, πίστεψε την, μόλο που η φωνή της μπορεί να διασκορπίσει τα όνειρα σου σαν τον βορειά που ερημώνει τον κήπο.

--- --- ---

Και κάποιος άντρας είπε, Μίλησέ μας για την Αυτογνωσία.
Κι εκείνος απάντησε λέγοντας: 


Οι καρδιές σας γνωρίζουν σιωπηλά τα μυστικά των ημερών και των νυχτών.
Αλλά τ' αφτιά σας διψούν για τον ήχο της γνώσης της καρδιάς σας.
Θέλετε να γνωρίσετε με λόγια αυτό που γνωρίζετε από πάντα στη σκέψη.
Θέλετε ν' αγγίξετε με τα δάχτυλά σας το γυμνό σώμα των ονείρων σας.

Και είναι καλό που το θέλετε.
Το κρυφό πηγάδι της ψυχής σας πρέπει να αναβλύσει και να τρέξει κελαρύζοντας προς τη θάλασσα.
Και ο θησαυρός του άπειρου βάθους σας πρέπει να αποκαλυφθεί στα μάτια σας.

Δεν πρέπει όμως να υπάρχουν ζυγαριές για να ζυγίζουν τον άγνωστο θησαυρό σας. 
Και μη μετράτε τα βάθη της γνώσης σας με το βυθομετρικό κοντάρι ή το σχοινί.
Γιατί ο εαυτός είναι μια θάλασσα απεριόριστη και άμετρη.

Μη λέτε, "Βρήκα την αλήθεια", αλλά να λέτε, "Βρήκα μιαν αλήθεια".
Μη λέτε, "Βρήκα το μονοπάτι της ψυχής", αλλά να λέτε, "Συνάντησα την ψυχή που περπατούσε στο μονοπάτι μου".

Γιατί η ψυχή περπατά πάνω σ' όλα τα μονοπάτια.
Η ψυχή δεν περπατά πάνω σε μια γραμμή, ούτε μεγαλώνει σαν καλάμι.
Η ψυχή ξεδιπλώνεται, όπως ο λωτός με τα αναρίθμητα πέταλα.