7/9/15

Σιωπές ...

Έχεις νιώσει ποτέ την σιωπή να μοιάζει τόσο μοναδικά ελκυστική και ερωτική, μα ταυτόχρονα άλλες στιγμές να μοιάζει τόσο σκοτεινή και επίπονη που τρομάζεις και φοβάσαι;

Κοιτάζεις κατάματα και χάνεσαι σε μια σιωπή που παρασύρει τα πάντα γύρω σου. 
Ακούς τον ήχο απο τις ανάσες να σπάνε ρυθμικά την σιωπή και αισθάνεσαι την ενοχή που χάλασες έστω και λίγο αυτή την σιωπή..την μοναδική...

Παρασύρεσαι στη δίνη των συναισθημάτων και ψάχνεις τρόπους να εκδηλώσεις αν όχι όλα, έστω κάποια απο αυτά.

Και ακριβώς σε εκείνο το σημείο, ανακαλύπτεις πως δεν έχεις χρόνο, δεν έχεις τρόπο, μονάχα τη σιωπή, η οποία λειτουργεί ταυτόχρονα ως μέσον και ως αποτέλεσμα.

Καταλυτική η παρουσία της. Απαραίτητη, μοναδική. 

Μα έχεις τόσα πολλά που θέλεις να δώσεις κι όμως δεν μπορείς. 
Φτάνεις στο σημείο να νιώθεις μικρές εκρήξεις μέσα σου, οι οποίες δεν βρίσκουν τρόπο να φωτίσουν τα μάτια που έχεις απεναντί σου και έτσι αρκούνται σε μικρότερης ή μεγαλύτερης διάρκειας σιωπές.

Μήπως τελικά οι σιωπές είναι ικανές να πούν περισσότερα απο όσα μπορούν οι λέξεις; 

Ισως είναι απο τις φορές που δεν θέλω η σιωπή μου να ακούγεται.
Θέλω ήχους δικούς μου, μοναδικούς, ήχους που θα κάνουν αυτή την απόκρυφη σιωπή να απομακρυνθεί..


                               Μάθε να με ακούς από τις σιωπές μου....