27/1/14

Life is like a mirror, we get the best results when we smile at it.

Πέρασε καιρός από την τελευταία μου ανάρτηση.. Ερχόμουν τακτικά και έβλεπα όσα είχα μοιραστεί, πάντα με μια ελπίδα να γράψω κάτι.  Ευτυχισμένες στιγμές, άλλες με πολύ πόνο, άλλες με χαμόγελα και άλλες τόσο προβληματισμένες. Είναι ωραίο να γράφεις και να μοιράζεσαι τελικά.
 Ίσως κάποιες φορές να κρύβεσαι πίσω από τις λέξεις, όχι για να κρύψεις τις ενοχές ή τις αδυναμίες σου, αλλά κυρίως για να μπορούν οι άλλοι που σε διαβάζουν να προσθέτουν με τα σχόλιά τους έστω ένα μικρό λιθαράκι στις σκέψεις σου. 

Είναι αμέτρητες οι φορές που οι σκέψεις μπλέκονται με το τώρα, με το χθες με το ποτέ και το πάντα. Περίεργο που το μυαλό και η ψυχή γυρίζει πίσω, σε αυτά που έχουμε σφραγίσει. Υπάρχει άραγε κάποια ορατή ή έστω αόρατη γραμμή η οποία διαχωρίζει το τώρα από το χθες; Νομίζω πως κανείς έως τώρα δεν έχει ορθώσει κάποιο φράγμα ώστε το παρελθόν να μην είναι ικανό να επηρεάσει το παρόν ή και το μέλλον μας. Υπάρχουμε μέσα απο το χθές μας, το σήμερα και το πάντα.

Κάποιες φορές αναρωτιέμαι γιατί οι όμορφες στιγμές να εμπλέκονται άμεσα απο κάποιο παρελθόν, γιατί να το επηρεάσει; γιατί να ορίσει το κάπως , κάπου , κάποτε..
Ποιό είναι αυτό το μαγικό συστατικό που χρειαζόμαστε για να κρατήσουμε και να αποφασίσουμε τι είναι αυτό που μας γεμίζει. 
Ζούμε στιγμές, λεπτά, ώρες με ανθρώπους που μας κάνουν να γελάμε (ίσως πολλές φορές χωρίς να καταλαβαίνουμε το γιατί), να νιώθουμε πληρότητα , χαρά , ασφάλεια, προσμονή, να θέλουμε να  κρατήσουμε κάθε μικρή ή μεγάλη στιγμή απο εκείνες που είμαστε μαζί τους, στιγμές που μας κάνουν να ζούμε ίσως κάτι διαφορετικό..
Κι όμως, πώς γίνεται να μη θέλουμε να κρατήσουμε στη ζωή μας αυτά που όπως υποστηρίζουμε και με λόγια και με πράξεις εκτιμάμε; Και τελικά, πόσο δύσκολη είναι η αποκλειστικότητα στις ζωές των ανθρώπων;

Κάποιες φορές ίσως προσπερνάμε αυτό που ίσως χρειαζόμαστε και κάποιες φορές ίσως τo κλωτσάμε με τόσο απλό και φυσικό τρόπο, σαν να είναι κάτι που μπορούμε να βρούμε οπουδήποτε. Σε εκείνο ακριβώς το σημείο ίσως χάνουμε το νόημα.

Τί ψάxνω; τίποτα απολύτως .. Τι θέλω; πολλά και συγκεκριμένα.. 
Υπάρχω μέσα απο το χθές μου, το σήμερα και το πάντα.
Μέσα εδώ μπορώ ελεύθερα να νιώθω, να γράφω, να υπάρχω, να θυμάμαι, να ελπίζω, να ζητώ, να διεκδικώ... Ακόμη και τα άπιαστα, τα ακατόρθωτα.