2/4/12

Opening the box of secrets ...


Πόσες φορές  δεν κατηγορούμε τους άλλους ότι δεν μπορούν με λόγια να εκφράσουν τα συναισθήματά τους ; Πόσες φορές  δεν κατηγορήσαμε πως δεν μας είπαν “σ’ αγαπώ” και πόσες αντίστοιχα δεν μετανιώσαμε που δεν το είπαμε εμείς ; Κάποιες άλλες φορές δεν κατηγορήσαμε τον εαυτό μας που το είπε νωρίς αυτό το “σ΄αγαπώ”, που μίλησε νωρίς και βιαστικά, ίσως χωρίς να πολυσκεφτεί, ίσως χωρίς να ζυγίσει τα λόγια του καλά Πόσες φορές το είπαμε παραπάνω από όσο θα έπρεπε ή ζητήσαμε να μας το πούνε.
Υπήρξαν και φορές, όμως, που πέρασε καιρός και δεν μιλήσαμε, κρύβοντας εξίσου τα καλά και τα κακά, περιορίζοντας τον εαυτό μας. Και άλλες φορές που περιοριστήκαμε μόνο στο να μιλάμε με λόγια κενά, χωρις ουσία . Και ίσως χωρίσαμε γιατί δεν μιλήσαμε ποτέ ή γιατί μιλήσαμε πάρα πολύ ή γιατί ακούσαμε τα πάντα ή γιατί δεν ακούσαμε τίποτα.
Ελάχιστες φορές σκεφτήκαμε πως δεν είναι πάντα ανάγκη να μιλάμε εμείς ή οι άλλοι αλλά να μιλούν η σιωπή και οι πράξεις μας. Δεν αφήσαμε χρόνο στους άλλους να μιλήσουν όποτε εκείνοι το αποφασίσουν – και αν το αποφασίσουν. Γιατί στα λόγια δεν είναι όλοι ικανοί και δεν χρειάζεται να είναι. Γιατί υπάρχουν λόγια που δεν λέγονται με το στόμα. Κι αυτά συνήθως έχουν τη μεγαλύτερη αξία.


Πηγή έμπνευσης ένα τραγούδι..