24/4/12

Ελπίζοντας τα όνειρα να βγουν αληθινά…

Σε τρείς ημέρες έχω τα γενέθλια μου! Ομολογουμένως βρίσκομαι σε μια αρκετά καλή φάση της ζωής μου. Δεν τα έχω όλα, μα μου συμβαίνουν πράγματα που μου δίνουν ευκαιρίες να χαμογελώ. Και εγώ φυσικά τις εκμεταλλεύομαι. 
Δεν ξέρω ίσως εγώ να βλέπω πλέον την ζωή διαφορετικά, ίσως να ωρίμασα, ή απλά επιλέγω πλέον να βλέπω μόνο όσα με κάνουν ευτυχισμένη. Έμαθα πολλά, για την ζωή, για τους ανθρώπους, για εμένα. Και είμαι σίγουρη πως θα μάθω πολλά ακόμα. Ίσως κάπου να στεναχωριέμαι όμως, γιατί πλέον κάποιοι άνθρωποι δεν θα είναι δίπλα μου. Κάποιοι έφυγαν γιατί το όρισε η μοίρα, κάποιοι γιατί το θέλησαν, κάποιοι είναι ακόμα εδώ, μα για μένα δεν υπάρχουν πλέον. Υποθέτω πως πρέπει να μαθαίνεις να ζεις με τις απώλειες.
Πολλά συναισθήματα τα έβγαλα από την ζωή μου, κάποια άλλα τα περιμένω να μπουν. Όπως και να ΄χει στιγμή δεν σταμάτησα να ονειρεύομαι. Ακόμα και όταν δεν το παραδέχομαι, ονειρεύομαι. Μα κάπου εύχομαι να δω και κάποια από τα όνειρα αυτά να παίρνουν πνοή. Τρείς ημέρες ακόμα... 

... και μια κρυφή ελπίδα μού λέει πως ίσως και την τελευταία στιγμή κάποια όνειρα, κάποιες από τις ευχές τις περσινές που έστειλα να ταξιδέψουν με το καπνό των κεριών και ίσως να βγουν αληθινές.
Θα βγουν; Δεν ξέρω! Μα ξέρω πως εκείνη την ημέρα και όλες τις υπόλοιπες θα τις περάσω με ανθρώπους που με αγαπούν και αυτό με κάνει να σκέφτομαι θετικά. Άλλωστε βλέποντας τα όσα συμβαίνουν στους ανθρώπους γύρω μου, στην χώρα μου αλλά και γενικότερα στον πλανήτη, κάπου το θεωρώ και αχαριστία να μην χαμογελώ.
Κάποιος κάποτε μου είχε πει “Σαν έχεις την υγειά σου, τα πάντα είναι στα χέρια σου“. Έτσι επιλέγω να κλείσω τις σκέψεις μου, με αυτή την σοφή φράση .


23/4/12

Η ζωή σε πλάνα....

...Και η σκέψη μου σε αεροπλάνα... Ρίμα της κακιάς ώρας , αλλά η ζωή στην καλύτερή της στιγμή , εκεί όπου όλα αρχίζουν πάντα και δεν τελειώνουν ποτέ.. Αλλά-ζω και στριφογυρίζω γύρω από τον εαυτό μου. Είναι ο πιο σίγουρος τρόπος να δεις τον κόσμο από έξω προς τα μέσα, έτσι για αλλαγή.

Φέρομαι καλά στον εαυτό μου -πια- και έτσι η ζωή με εμπιστεύεται και μου φέρεται κι εκείνη ανίστοιχα. Όλα τα "πρέπει", τα "θέλω" και τα "μη", αρχίζουν και τελειώνουν στην έλλειψη σεβασμού για το μεγαλύτερο θαύμα της ζωής μας: το "εγώ" μας. Να 'σαι καλά με τις επιλογές σου, να ζεις αρμονικά με το "πετσί" σου, να χαμογελάς με τη γελοιότητα των λαθών σου και να αγαπάς...Και η σκέψη θα ακολουθεί τη διάθεση...
Κι όταν κάτι από αυτά δεν συμβαίνει; Τότε διαλέγεις...Ή μπουρλότο και φτου ξελευτερία ή αυτομαστίγωμα μέχρι τελικής πτώσεως και καλά κρασιά!

Είμαι καλά. Εξακολουθώ να ζω όπως θέλω. Βρίσκομαι στον χώρο που πάντα ήθελα. Οι φίλοι μου και οι άνθρωποι της ζωής μου είναι αυτοί που θέλω. Δεν έχω χρωστούμενα με το παρελθόν. Δεν οφείλω εξηγήσεις σε κανέναν -πια. Έχω πει σε όλους όλα όσα θα ήθλα να τους πω. Έχω κλείσει τα "βιβλία" και είμαι ελεύθερη από τις κακές επιλογές των άλλων, που κάποτε με αφορούσαν.

Η ζωή μας δεν αρχίζει και τελειώνει από το ίδιο σημείο από το οποίο άρχισε... δεν κάνει κύκλους... Κάνει στροφές , φεύγει ευθεία, ίσως κάπου κατηφορίζει αλλά και πάλι βρίσκει τον τρόπο και συνεχίζει ευθεία, ανηφορικά , μέσα από δυσκολίες μέσα από κατραπακιές , δημιουργώντας το πιο όμορφο σχήμα....  
 " Δεν μηδενίζει , δεν κάνει κύκλους..."








2/4/12

Opening the box of secrets ...


Πόσες φορές  δεν κατηγορούμε τους άλλους ότι δεν μπορούν με λόγια να εκφράσουν τα συναισθήματά τους ; Πόσες φορές  δεν κατηγορήσαμε πως δεν μας είπαν “σ’ αγαπώ” και πόσες αντίστοιχα δεν μετανιώσαμε που δεν το είπαμε εμείς ; Κάποιες άλλες φορές δεν κατηγορήσαμε τον εαυτό μας που το είπε νωρίς αυτό το “σ΄αγαπώ”, που μίλησε νωρίς και βιαστικά, ίσως χωρίς να πολυσκεφτεί, ίσως χωρίς να ζυγίσει τα λόγια του καλά Πόσες φορές το είπαμε παραπάνω από όσο θα έπρεπε ή ζητήσαμε να μας το πούνε.
Υπήρξαν και φορές, όμως, που πέρασε καιρός και δεν μιλήσαμε, κρύβοντας εξίσου τα καλά και τα κακά, περιορίζοντας τον εαυτό μας. Και άλλες φορές που περιοριστήκαμε μόνο στο να μιλάμε με λόγια κενά, χωρις ουσία . Και ίσως χωρίσαμε γιατί δεν μιλήσαμε ποτέ ή γιατί μιλήσαμε πάρα πολύ ή γιατί ακούσαμε τα πάντα ή γιατί δεν ακούσαμε τίποτα.
Ελάχιστες φορές σκεφτήκαμε πως δεν είναι πάντα ανάγκη να μιλάμε εμείς ή οι άλλοι αλλά να μιλούν η σιωπή και οι πράξεις μας. Δεν αφήσαμε χρόνο στους άλλους να μιλήσουν όποτε εκείνοι το αποφασίσουν – και αν το αποφασίσουν. Γιατί στα λόγια δεν είναι όλοι ικανοί και δεν χρειάζεται να είναι. Γιατί υπάρχουν λόγια που δεν λέγονται με το στόμα. Κι αυτά συνήθως έχουν τη μεγαλύτερη αξία.


Πηγή έμπνευσης ένα τραγούδι..