27/3/12

Σ'αγαπώ ;;

Σ’ αγαπάω, σε λατρεύω, σε μισώ, σε κοροϊδεύω
Κάτι τέτοιο δε μουρμουρίζαμε στο σχολείο (εμείς που βλέπαμε πάουερ ρέιντζερς,  κάντι-κάντι, σέιλορμουν, ντράνγκομπολ, ανατριχίλες κ.α.); 
Παρεμφερή στιχάκια στα θρανία, χαρτάκια πηγαινοερχόντουσαν, χώριζες το θρανίο αν τσακωνόσουν με τον διπλανό σου. Ξέρεις σε τι αναφέρομαι. Που θέλω να καταλήξω: πόσες φορές έχουμε νιώσει ποικίλα και κυρίως αντίθετα συναισθήματα για ένα άτομο;

 Και επανέρχομαι: σ’ αγαπάω, σε λατρεύω, σε μισώ, σε κοροϊδεύω. Ισχύει; Όταν αισθάνεσαι θετικά για κάποιον είσαι με στην τρελή χαρά ,  ζείς σε έναν δικό σου κόσμο.. διαφορετικό.. 

Μέχρι πότε όμως; Έρχεται εκείνη η διαολεμένη στιγμή, που η χαρά εξαφανίζεται και δίνει την θέση της στα νεύρα, στην οργή ή ό, τι άλλο τέλος πάντων σε εκφράζει. Και τα θετικά συναισθήματα εξαφανίζονται (;). Ή έτσι νομίζουμε... Πώς γίνεται απ’ τη μια στιγμή στην άλλη να αλλάζουν μορφή τούτες οι μη απτές αισθήσεις;
 Μήπως δεν αλλάζουν τελικά; 
Είναι φορές που η αγάπη , δίνει τη θέση της στο μίσος.  Άσχημη λέξη ‘το μίσος’.  Γι αυτό θα χρησιμοποιήσω μία λιγότερο αποκρουστική: την απέχθεια. Είναι φορές, λοιπόν, που η αγάπη δίνει τη θέση της στην απέχθεια. Πώς γίνεται να απεχθάνεσαι κάποιον που αγάπησες; Είναι δυνατόν όταν έχεις νιώσει το αρτιότερο συναίσθημα, να βρεθείς αντιμέτωπος με μια απέχθεια προς το πρόσωπο που σου δημιούργησε όλες εκείνες τις θετικές σκέψεις; 
Αρνούμαι να το δεχτώ. Γιατί όταν ένιωσες κάτι πραγματικά δε γίνεται ούτε από τη μια στιγμή στην άλλη να αλλάξεις πορεία και να γυρίσεις πίσω, ούτε σταδιακά να οδηγηθείς εκεί. Σίγουρα θ’ αλλάξει η ποιότητα κι η ποσότητα της αγάπης. Εκεί, ναι.  Αλλά δεν θα πας στο άλλο άκρο. Αν συμβεί κάτι τέτοιο,  δεν αγάπησες πραγματικά. Και δεν είναι κακό. Ούτε επιλέγουμε τι νιώθουμε και για ποιους, ούτε πως θα φέρει τα πράγματα η ζωή..

 Οι άνθρωποι που έρχονται στη ζωή μας πότε φεύγουν, πότε μένουν. Όπως και να ‘χει, κάτι μας προσφέρουν.
 Κι εμείς με τη σειρά μας.  Το τι κρύβει ο καθένας μας μέσα του αιτιολογεί τις αντιδράσεις του γενικότερα κι ειδικότερα. 
Η συναισθηματική νοημοσύνη δεν ταυτίζεται και με τη νοητική ούτε την ηλικιακή, δυστυχώς, αλλά μ’ εμάς τους ίδιους. 



























                                                E.O