17/10/12

Σταυροδρόμια...

Κάποια πράγματα συμβαίνουν επειδή συγκεκριμένα γεγονότα μας ωθούν να λειτουργήσουμε κατά αυτόν τον τρόπο ή απλά οδηγούμαστε σε συγκεκριμένες πράξεις επειδή η μοναξιά είναι ο οδηγός σε αυτές;

Υπάρχουν στιγμές που οι πράξεις αλλά και τα αποτελέσματα αυτών, χαρακτηρίζονται κάπως επιπόλαια, καθώς έχουμε ακολουθήσει μια πορεία η οποία δεν αντικατοπτρίζει τα θέλω μας και το βασικότερο δεν αντιπροσωπεύει εμάς τους ίδιους. Όμως γιατί άραγε να λειτουργούμε με αυτόν τον τρόπο; Γιατί να ακολουθούμε έναν δρόμο τον οποίον ακολουθώντας τον γνωρίζουμε πως δε θα τον περπατούσαμε κάτω από άλλες συνθήκες; Μήπως είναι ένας μηχανισμός αυτοάμυνας, αυτοπροστασίας λόγω συγκεκριμένων βιωμάτων; Έτσι όμως δε χάνουμε το αναπάντεχο, το απροσδόκητο, το μη προγραμματισμένο; Άραγε σε ποιον βαθμό μπορούμε να ορίσουμε το "μετά από λίγο", το "αύριο" και το "παραπέρα";

Κατά πόσον οι αποφάσεις μας και η συμπεριφορά μας σε δεδομένες καταστάσεις είναι ικανές να ορίσουν όσα θα έρθουν;
Και ποιος ορίζει τί είναι σωστό και τί λάθος; Όταν βιώνεις μια κατάσταση την οποία γνωρίζεις πως είναι αυτό που θα ήθελες κάτω από άλλες συνθήκες, τότε ποιό ακριβώς θα πρέπει να είναι το επόμενο βήμα σου; Καταστρέφεις τα πάντα, όλα όσα ζεις, ακόμα κι αν αυτά είναι μισά, ή συνεχίζεις ζώντας το δικό σου παραμύθι, υπολογίζοντας πως οι πιθανότητες να ολοκληρωθεί είναι μηδαμινές; Κι αν καταστρέψεις ακόμα κι αυτά τα μισά και ανολοκλήρωτα, ποιος σου εγγυάται πως το αύριο δε θα ξημερώσει διαφορετικό από τις προσδοκίες του πρέπει;

Άραγε, το επόμενο βήμα μπορεί να στηρίζεται στο προφανές ή στην ελπίδα; Και για πόσο;






24/9/12

Κι όλα έρχονται και φεύγουν..

Κι όλα έρχονται.. φεύγουν... κάνουν τον κύκλο τους και ξαναγυρίζουν.. Κάποτε κάποιος μου είχε πεί πως  ' η ζωή είναι ένας κύκλος '... Προσπάθησα να το διαψεύσω κι όμως τελικά συνειδητοποίησα πως είχε δίκαιο.. Όλα αρχίζουν από κάπου κι όλα τελικά καταλήγουν στο ίδιο σημείο. Άνθρωποι, καταστάσεις, συναισθήματα, λάθη, η ίδια η ζωή.!

Υπάρχουν στιγμές που νιώθεις πως ζείς κάποια πράγματα ξανά, ίσως από μια άλλη πλευρά, ίσως από μια άλλη οπτική γωνία, κι όμως τα ξαναζείς.
Υπάρχουν εμπειρίες που συναντάμε μόνο και μόνο 
για να μάθουμε να τις αποφεύγουμε.
Όλα γίνονται για ένα λόγο. Αυτά που ζεις, ότι επιλέγεις, ότι απορρίπτεις 
διαμορφώνουν αυτό που ίσως γίνεις.
Ίσως.
Γιατί στο τέλος γίνεσαι αυτό που αντέχεις και σπάνια αυτό που θέλεις.

Στον κύκλο των ανθρώπινων σχέσεων , η αρχή είναι η καρδιά.. 

Εκεί καταλήγεις, εκεί συλλέγεις, εκεί συνθέτεις.

Εκεί αυτό που τελείωσε γίνεται η αρχή σε αυτό που θα ξεκινήσει.
Εκεί το "έζησαν αυτοί καλά" γίνεται "μια φορά κι ένα καιρό".

Είχα γράψει ότι η ζωή δεν αλλάζει. Ανακατεύεται.
Σήμερα συνειδητοποίησα ότι ανακυκλώνεται.

..Κάθε φορά ίδιοι, κάθε φορά διαφορετικοί..

Ομόκεντροι κύκλοι και κάθε κύκλος μια γνωριμία
Κάθε κύκλος και μια εμπειρία.
Ο πυρήνας πάντα ίδιος.

Όσα δεν νικήσαμε.
Γίνονται η αφορμή για όσα κατακτούμε. 

Τα "όχι" , μας οδήγησαν στα "ναι".
Οι κλειστές πόρτες μας έμαθαν πως να βρίσκουμε κλειδιά.
Οι ουρανοί που δεν ακουμπήσαμε ήταν η αφορμή να μαθουμε να  πετάμε.

Περίεργο το παιχνίδι της ζωής, περίεργοι και οι όροι του.

Κερδίζεις χάνοντας.
Χάνεις κερδίζοντας.


Μα το θέμα είναι να συνεχίζεις τους κύκλους σου..
Να μην σταματάς...



6/7/12

Η δική σου τράπουλα....


Δεν ξέρεις ποτέ τα πράγματα πως θα συ έρθουν. Δεν το ήξερες, δεν το ξέρεις, δεν θα το μάθεις...
Λένε πως στο παιχνίδι της μοίρας τα πάντα είναι στημένα,
Ενα παιχνίδι με τράπουλα σημαδεμένη από το ίδιο σου το χέρι.


Εσύ είσαι η μοίρα.
Οι επιλογές σου είναι η μοίρα.
Τα 52 φύλλα που ανακατεύεις τα σχεδίασες εσύ.



Φύλλα που γνώρισες.
Φύλλα που θα ήθελες να ζήσεις.
Φύλλα που πλήγωσες.
Φύλλα που σε πλήγωσαν.
Φύλλα που τα ύγρανε το δάκρυ.
Φύλλα που σε μεγάλωσαν
Φύλλα που ονειρεύτηκες κάποια βραδιά πριν κοιμηθείς
Φύλλα που σε θέλησαν για αυτό που δείχνεις
Φύλλα που σε θέλησαν και για αυτό που είσαι
Φύλλα που ήρθαν στη ζωή σου για να σου μάθουν πως να παίζεις
Φύλλα που σε έπεισαν οτι αξίζει να ρισκάρεις..
Φύλλα με.... 



Διαφορετικά όλα τους. Διαφορετικός κι εσύ κρατώντας κάθε ένα απο αυτά.
Και το μοναδικό τους κοινό;
Όλα τους φύλλα.
Κομμάτια της ίδιας τράπουλας.
Στιγμές της ίδιας μοίρας.
Και η τράπουλα ανακατεύεται.
Και μαζί με αυτή και η ζωή σου.
Δεν αλλάζει, ανακατεύεται.
Και σε κάθε γύρο βλέπεις κάτι που νομίζεις για καινούργιο.
Μα δεν.

Το φύλλο υπήρχε. Εσύ δεν το είχες τραβήξει.



8/5/12

Your Hugs Are My Favorite ...



Είναι κάτι στιγμές ....

που απλά χρειάζεσαι μια αγκαλιά ... 
να σε χωρέσει ολόκληρο ... 

με ό,τι κουβαλάς μέσα σου ...
να σε κρατήσει σφιχτά και ολοκληρωτικά ...
παρά τα όσα μπορεί να έχουν συμβεί ...

να σε νοιώσει και να σε τυλίξει ...
έστω και για λίγες στιγμές να πάψεις να φοβάσαι ...

για μια νύχτα μόνο...
να θυμηθείς πως είναι να ονειρεύεσαι ...
χωρίς διακοπές από νυχτερινές σκιές ... 
χωρίς τον φόβο ...

είναι κάτι στιγμές που δεν θέλεις άλλο να φροντίσεις ...
μονάχα να σε φροντίσουν ... έστω για μια νύχτα ..

Είναι κάτι στιγμές που κρατάνε λίγο , αλλά σημαδεύουν όλη σου τη ζωή !!


                                                                                    Υ.Γ : Για σένα που τόσο αγαπώ ..



24/4/12

Ελπίζοντας τα όνειρα να βγουν αληθινά…

Σε τρείς ημέρες έχω τα γενέθλια μου! Ομολογουμένως βρίσκομαι σε μια αρκετά καλή φάση της ζωής μου. Δεν τα έχω όλα, μα μου συμβαίνουν πράγματα που μου δίνουν ευκαιρίες να χαμογελώ. Και εγώ φυσικά τις εκμεταλλεύομαι. 
Δεν ξέρω ίσως εγώ να βλέπω πλέον την ζωή διαφορετικά, ίσως να ωρίμασα, ή απλά επιλέγω πλέον να βλέπω μόνο όσα με κάνουν ευτυχισμένη. Έμαθα πολλά, για την ζωή, για τους ανθρώπους, για εμένα. Και είμαι σίγουρη πως θα μάθω πολλά ακόμα. Ίσως κάπου να στεναχωριέμαι όμως, γιατί πλέον κάποιοι άνθρωποι δεν θα είναι δίπλα μου. Κάποιοι έφυγαν γιατί το όρισε η μοίρα, κάποιοι γιατί το θέλησαν, κάποιοι είναι ακόμα εδώ, μα για μένα δεν υπάρχουν πλέον. Υποθέτω πως πρέπει να μαθαίνεις να ζεις με τις απώλειες.
Πολλά συναισθήματα τα έβγαλα από την ζωή μου, κάποια άλλα τα περιμένω να μπουν. Όπως και να ΄χει στιγμή δεν σταμάτησα να ονειρεύομαι. Ακόμα και όταν δεν το παραδέχομαι, ονειρεύομαι. Μα κάπου εύχομαι να δω και κάποια από τα όνειρα αυτά να παίρνουν πνοή. Τρείς ημέρες ακόμα... 

... και μια κρυφή ελπίδα μού λέει πως ίσως και την τελευταία στιγμή κάποια όνειρα, κάποιες από τις ευχές τις περσινές που έστειλα να ταξιδέψουν με το καπνό των κεριών και ίσως να βγουν αληθινές.
Θα βγουν; Δεν ξέρω! Μα ξέρω πως εκείνη την ημέρα και όλες τις υπόλοιπες θα τις περάσω με ανθρώπους που με αγαπούν και αυτό με κάνει να σκέφτομαι θετικά. Άλλωστε βλέποντας τα όσα συμβαίνουν στους ανθρώπους γύρω μου, στην χώρα μου αλλά και γενικότερα στον πλανήτη, κάπου το θεωρώ και αχαριστία να μην χαμογελώ.
Κάποιος κάποτε μου είχε πει “Σαν έχεις την υγειά σου, τα πάντα είναι στα χέρια σου“. Έτσι επιλέγω να κλείσω τις σκέψεις μου, με αυτή την σοφή φράση .


23/4/12

Η ζωή σε πλάνα....

...Και η σκέψη μου σε αεροπλάνα... Ρίμα της κακιάς ώρας , αλλά η ζωή στην καλύτερή της στιγμή , εκεί όπου όλα αρχίζουν πάντα και δεν τελειώνουν ποτέ.. Αλλά-ζω και στριφογυρίζω γύρω από τον εαυτό μου. Είναι ο πιο σίγουρος τρόπος να δεις τον κόσμο από έξω προς τα μέσα, έτσι για αλλαγή.

Φέρομαι καλά στον εαυτό μου -πια- και έτσι η ζωή με εμπιστεύεται και μου φέρεται κι εκείνη ανίστοιχα. Όλα τα "πρέπει", τα "θέλω" και τα "μη", αρχίζουν και τελειώνουν στην έλλειψη σεβασμού για το μεγαλύτερο θαύμα της ζωής μας: το "εγώ" μας. Να 'σαι καλά με τις επιλογές σου, να ζεις αρμονικά με το "πετσί" σου, να χαμογελάς με τη γελοιότητα των λαθών σου και να αγαπάς...Και η σκέψη θα ακολουθεί τη διάθεση...
Κι όταν κάτι από αυτά δεν συμβαίνει; Τότε διαλέγεις...Ή μπουρλότο και φτου ξελευτερία ή αυτομαστίγωμα μέχρι τελικής πτώσεως και καλά κρασιά!

Είμαι καλά. Εξακολουθώ να ζω όπως θέλω. Βρίσκομαι στον χώρο που πάντα ήθελα. Οι φίλοι μου και οι άνθρωποι της ζωής μου είναι αυτοί που θέλω. Δεν έχω χρωστούμενα με το παρελθόν. Δεν οφείλω εξηγήσεις σε κανέναν -πια. Έχω πει σε όλους όλα όσα θα ήθλα να τους πω. Έχω κλείσει τα "βιβλία" και είμαι ελεύθερη από τις κακές επιλογές των άλλων, που κάποτε με αφορούσαν.

Η ζωή μας δεν αρχίζει και τελειώνει από το ίδιο σημείο από το οποίο άρχισε... δεν κάνει κύκλους... Κάνει στροφές , φεύγει ευθεία, ίσως κάπου κατηφορίζει αλλά και πάλι βρίσκει τον τρόπο και συνεχίζει ευθεία, ανηφορικά , μέσα από δυσκολίες μέσα από κατραπακιές , δημιουργώντας το πιο όμορφο σχήμα....  
 " Δεν μηδενίζει , δεν κάνει κύκλους..."








2/4/12

Opening the box of secrets ...


Πόσες φορές  δεν κατηγορούμε τους άλλους ότι δεν μπορούν με λόγια να εκφράσουν τα συναισθήματά τους ; Πόσες φορές  δεν κατηγορήσαμε πως δεν μας είπαν “σ’ αγαπώ” και πόσες αντίστοιχα δεν μετανιώσαμε που δεν το είπαμε εμείς ; Κάποιες άλλες φορές δεν κατηγορήσαμε τον εαυτό μας που το είπε νωρίς αυτό το “σ΄αγαπώ”, που μίλησε νωρίς και βιαστικά, ίσως χωρίς να πολυσκεφτεί, ίσως χωρίς να ζυγίσει τα λόγια του καλά Πόσες φορές το είπαμε παραπάνω από όσο θα έπρεπε ή ζητήσαμε να μας το πούνε.
Υπήρξαν και φορές, όμως, που πέρασε καιρός και δεν μιλήσαμε, κρύβοντας εξίσου τα καλά και τα κακά, περιορίζοντας τον εαυτό μας. Και άλλες φορές που περιοριστήκαμε μόνο στο να μιλάμε με λόγια κενά, χωρις ουσία . Και ίσως χωρίσαμε γιατί δεν μιλήσαμε ποτέ ή γιατί μιλήσαμε πάρα πολύ ή γιατί ακούσαμε τα πάντα ή γιατί δεν ακούσαμε τίποτα.
Ελάχιστες φορές σκεφτήκαμε πως δεν είναι πάντα ανάγκη να μιλάμε εμείς ή οι άλλοι αλλά να μιλούν η σιωπή και οι πράξεις μας. Δεν αφήσαμε χρόνο στους άλλους να μιλήσουν όποτε εκείνοι το αποφασίσουν – και αν το αποφασίσουν. Γιατί στα λόγια δεν είναι όλοι ικανοί και δεν χρειάζεται να είναι. Γιατί υπάρχουν λόγια που δεν λέγονται με το στόμα. Κι αυτά συνήθως έχουν τη μεγαλύτερη αξία.


Πηγή έμπνευσης ένα τραγούδι..














27/3/12

Σ'αγαπώ ;;

Σ’ αγαπάω, σε λατρεύω, σε μισώ, σε κοροϊδεύω
Κάτι τέτοιο δε μουρμουρίζαμε στο σχολείο (εμείς που βλέπαμε πάουερ ρέιντζερς,  κάντι-κάντι, σέιλορμουν, ντράνγκομπολ, ανατριχίλες κ.α.); 
Παρεμφερή στιχάκια στα θρανία, χαρτάκια πηγαινοερχόντουσαν, χώριζες το θρανίο αν τσακωνόσουν με τον διπλανό σου. Ξέρεις σε τι αναφέρομαι. Που θέλω να καταλήξω: πόσες φορές έχουμε νιώσει ποικίλα και κυρίως αντίθετα συναισθήματα για ένα άτομο;

 Και επανέρχομαι: σ’ αγαπάω, σε λατρεύω, σε μισώ, σε κοροϊδεύω. Ισχύει; Όταν αισθάνεσαι θετικά για κάποιον είσαι με στην τρελή χαρά ,  ζείς σε έναν δικό σου κόσμο.. διαφορετικό.. 

Μέχρι πότε όμως; Έρχεται εκείνη η διαολεμένη στιγμή, που η χαρά εξαφανίζεται και δίνει την θέση της στα νεύρα, στην οργή ή ό, τι άλλο τέλος πάντων σε εκφράζει. Και τα θετικά συναισθήματα εξαφανίζονται (;). Ή έτσι νομίζουμε... Πώς γίνεται απ’ τη μια στιγμή στην άλλη να αλλάζουν μορφή τούτες οι μη απτές αισθήσεις;
 Μήπως δεν αλλάζουν τελικά; 
Είναι φορές που η αγάπη , δίνει τη θέση της στο μίσος.  Άσχημη λέξη ‘το μίσος’.  Γι αυτό θα χρησιμοποιήσω μία λιγότερο αποκρουστική: την απέχθεια. Είναι φορές, λοιπόν, που η αγάπη δίνει τη θέση της στην απέχθεια. Πώς γίνεται να απεχθάνεσαι κάποιον που αγάπησες; Είναι δυνατόν όταν έχεις νιώσει το αρτιότερο συναίσθημα, να βρεθείς αντιμέτωπος με μια απέχθεια προς το πρόσωπο που σου δημιούργησε όλες εκείνες τις θετικές σκέψεις; 
Αρνούμαι να το δεχτώ. Γιατί όταν ένιωσες κάτι πραγματικά δε γίνεται ούτε από τη μια στιγμή στην άλλη να αλλάξεις πορεία και να γυρίσεις πίσω, ούτε σταδιακά να οδηγηθείς εκεί. Σίγουρα θ’ αλλάξει η ποιότητα κι η ποσότητα της αγάπης. Εκεί, ναι.  Αλλά δεν θα πας στο άλλο άκρο. Αν συμβεί κάτι τέτοιο,  δεν αγάπησες πραγματικά. Και δεν είναι κακό. Ούτε επιλέγουμε τι νιώθουμε και για ποιους, ούτε πως θα φέρει τα πράγματα η ζωή..

 Οι άνθρωποι που έρχονται στη ζωή μας πότε φεύγουν, πότε μένουν. Όπως και να ‘χει, κάτι μας προσφέρουν.
 Κι εμείς με τη σειρά μας.  Το τι κρύβει ο καθένας μας μέσα του αιτιολογεί τις αντιδράσεις του γενικότερα κι ειδικότερα. 
Η συναισθηματική νοημοσύνη δεν ταυτίζεται και με τη νοητική ούτε την ηλικιακή, δυστυχώς, αλλά μ’ εμάς τους ίδιους. 



























                                                E.O