27/12/15

Λίγο πρίν το τέλος...

Και πάλι εδώ ύστερα απο καιρό..

Λίγο πριν το τέλος, λίγο πριν απο μια νέα αρχή.

Λίγο πριν το τέλος μιας διαδρομής.
Λίγο πριν το ξεκίνημα μιας νέας !

Νέα χρονιά σημαίνει  νέο ξεκίνημα. Για τους περισσότερους είναι ευκαιρία να υποσχεθούν κάτι στον ευατό τους ή να θέσουν νέους στόχους που θέλουν να εκπληρώσουν.

Είναι εντυπωσιακό το πως μια απλή αλλαγή στο ημερολόγιο εμπνέει τόσα συναισθήματα σε τόσους ανθρώπους. 

Λίγο πριν αλλάξει η χρονιά λοιπόν , ας ξεχάσουμε ότι μας πόνεσε, ας χαμογελάσουμε σε όσους μας αδίκησαν, ας αφήσουμε τα πείσματα και τους εγωισμούς, ας χαλαρώσουμε, ας βγούμε μια βόλτα, ας πάρουμε αγκαλία ένα μωρό, ας αφεθούμε σε ωραίες στιγμές χωρίς γκρίνια, ας κουρνιάσουμε στις αγκαλίες αυτών που αγαπάμε, ας ξυπνήσουμε χωρίς σχέδια, χωρίς δεύτερες σκέψεις, ας γίνουμε πιο απλοί, ας αφήσουμε τις δυσκολίες, ας αγνοήσουμε τις συνθήκες, ας γίνουμε μαζί με τα παιδιά, παιδιά κι εμείς..

Για όσους γνώρισα προσωπικά το χρόνο που πέρασε, για όσους μου κράτησαν συντροφιά με την παρέα τους, για όσους μου πρόσφεραν την φιλία τους, για όσους με έκαναν να χαμογελάσω σε στιγμές καλές αλλά και άσχημες και αυτούς που μου έδωσαν (χωρίς να ο ξέρουν) απαντήσεις στα ερωτήματά μου, για όσους με πίκραναν και πίκρανα, για καθένα και καθεμιά ξεχωριστά....
.. να ξετυλίξετε μια χρονιά γεμάτα δυνατά χαμόγελα και αληθινή αγάπη..




7/9/15

Σιωπές ...

Έχεις νιώσει ποτέ την σιωπή να μοιάζει τόσο μοναδικά ελκυστική και ερωτική, μα ταυτόχρονα άλλες στιγμές να μοιάζει τόσο σκοτεινή και επίπονη που τρομάζεις και φοβάσαι;

Κοιτάζεις κατάματα και χάνεσαι σε μια σιωπή που παρασύρει τα πάντα γύρω σου. 
Ακούς τον ήχο απο τις ανάσες να σπάνε ρυθμικά την σιωπή και αισθάνεσαι την ενοχή που χάλασες έστω και λίγο αυτή την σιωπή..την μοναδική...

Παρασύρεσαι στη δίνη των συναισθημάτων και ψάχνεις τρόπους να εκδηλώσεις αν όχι όλα, έστω κάποια απο αυτά.

Και ακριβώς σε εκείνο το σημείο, ανακαλύπτεις πως δεν έχεις χρόνο, δεν έχεις τρόπο, μονάχα τη σιωπή, η οποία λειτουργεί ταυτόχρονα ως μέσον και ως αποτέλεσμα.

Καταλυτική η παρουσία της. Απαραίτητη, μοναδική. 

Μα έχεις τόσα πολλά που θέλεις να δώσεις κι όμως δεν μπορείς. 
Φτάνεις στο σημείο να νιώθεις μικρές εκρήξεις μέσα σου, οι οποίες δεν βρίσκουν τρόπο να φωτίσουν τα μάτια που έχεις απεναντί σου και έτσι αρκούνται σε μικρότερης ή μεγαλύτερης διάρκειας σιωπές.

Μήπως τελικά οι σιωπές είναι ικανές να πούν περισσότερα απο όσα μπορούν οι λέξεις; 

Ισως είναι απο τις φορές που δεν θέλω η σιωπή μου να ακούγεται.
Θέλω ήχους δικούς μου, μοναδικούς, ήχους που θα κάνουν αυτή την απόκρυφη σιωπή να απομακρυνθεί..


                               Μάθε να με ακούς από τις σιωπές μου....





1/9/15

πέτρα ... ψαλίδι ... μολύβι ... χαρτί !



Η ευαισθησία της λογικής.. ή μήπως η ευαίσθητη λογική;


Σου φωνάζει "φύγε ! φύγε μακριά ! Δεν την ακούς;"
Πως να την ακούσεις; Χρόνια την έχεις σφαλισμένη σε φρούρια ψηλά! 
Κανείς να μη τη δεί .. Κανείς να μη την ακούσει .. Κανείς να μη την αγγίξει ..

Φυλακισμένη απο φόβο να μη νιώσει. 

Την λένε ευαίσθητη καρδιά. 
Μα..μόνο εσύ ξέρεις ότι ευαισθησία δεν είναι η δειλία.
Ευαισθησία δεν είναι ο φόβος, ο τρόμος σου να ζήσεις.
Όχι ! Δεν είναι ευαισθησία..!

Την λένε λογική... 
Σκέψου! "Μη σκέφτεσαι" φωνάζει.. 
Καρδιά μου "Νιώσε" φωνάζεις..
Καρδιά μου "Νιώσε" ουρλιάζεις.. καρδιά μου.

Μα.. όπλο των ανθρώπων ο λόγος..
Ο λόγος .. η προίκα των ανθρώπων ..

Ο λόγος σου λέει "Ξέχνα! Ξέχνα και προχώρα!" 
Μα να ξεχάσεις τι; Τι;
Όσα δεν έζησες; Όσα δεν ένιωσες; Όσα δεν πίστεψες; Όσα αρνήθηκες; 

Τί να ξεχάσεις; Tι; 
Εδώ ξεχνάς να ζήσεις ...



17/6/15

Ονειρολόγιο....



Πρέπει να φωνάζεις τα όνειρά σου δυνατά..


Τα όνειρα είναι ζωή. Είναι ο λόγος για να προχωράς μπροστά ή και να γυρνάς πίσω.
Ονειρεύεσαι για να ζείς αλλά και ζείς για να ονειρεύεσαι.
Άλλοτε τα όνειρα δίνουν ουσία στη ζωή σου και άλλοτε η ίδια η ζωή θρέφει τα όνειρα.

Κλείνεις τα μάτια και φτιάχνεις έναν άλλον κόσμο. Ιδανικό. 
Τα όνειρα...ο καθρέφτης του συνειδητού και του υποσυνείδητου. Οι πιο φανερές και οι πιο απόκρυφες σκέψεις και επιθυμίες σου, μετατρέπονται σε ταινίες μικρού μήκους για να περάσουν μπροστά απο τα μάτια σου και να χαθούν με την ίδια ταχύτητα με ένα απλό βλεφάρισμα..


Κοιμάσαι και ο ιδανικός σου κόσμος ξετυλίγεται μπροστά σου τόσο αληθινά ψεύτικος.
Αυταπάτη και παιχνίδι του μυαλού σου, μα επιμένεις να κάθεσαι και να τον χαζεύεις. Να τον χορτάσεις όσο περισσότερο μπορείς, προτού ξυπνήσεις και τον χάσεις.

Είναι μαγεία τα όνειρα... μια δεύτερη ζωή.. ξεχωριστή, που ζείς όσο έχεις τα μάτια σου κλειστά..

Και την ζείς έντονα.. Ζείς, αναπνέεις, χάνεσαι, αγαπάς, λυπάσαι, κλαίς. Ένας ολότελα καινούριος κόσμος φτιαγμένος απο εσένα.
Και το μυαλό είναι εκεί να παίζει τα παιχνίδια του. Σε εξαπατά, τρελένεται..

Όμως τώρα απλά σε οδηγεί στη δεύτερη ζωή σου. Την ιδανική, την απόλυτα και μυστικά δική σου. Και εσύ την χαζεύεις απλά να προσπερνά, προσπαθώντας με αγωνία να την ζήσεις και με ανοιχτά τα μάτια..

Αυτή όμως επιμένει να χάνεται.. κι εσύ επιμένεις να την ζήσεις..

Όνειρα ιδανικά πλασμένα για εσένα. Όνειρα που θές να ξεφύγουν απο τον ύπνο σου και να έρθουν μπροστά στα μάτια σου έτοιμα να τα αγγίξεις.
Όμορφο πολύ να ονειρεύεσαι, αλλά και η διπλή ζωή ξέρεις κουράζει..

Κι όταν πια θα καταφέρεις να αγγίξεις τα όνειρά σου, να τα πιάσεις, να τα φέρεις κοντά σου και να κάνεις την ζωή σου μία και μοναδική, ιδανική με κλειστά και ανοιχτά μάτια, τότε θα έχεις κερδίσει πραγματικά το στοίχημα.

Μα είσαι άνθρωπος και οι άνθρωποι είναι άπληστοι και ποτέ τα όνειρα για αυτούς δεν είναι αρκετά. Κι αλίμονο αν μείνεις χωρίς καινούρια όνειρα να κάνεις και να ζήσεις.

Και έτσι μοιράζεσαι και πάντα ζείς διπλή ζωή, προσπαθώντας να φέρεις τη μία στα μέτρα της άλλης κι όταν τα καταφέρεις ξεκινάς και πάλι απο την αρχή. 

Κι ανακυκλώνεσαι μέσα στα όνειρά σου..


 

..Ό,τι βλέπουμε δεν είναι παρά ένα όνειρο μέσα σε ένα όνειρο..

                                                                                                           Εdgar Alan Poe




4/3/15

Carousel ..


Περιμένοντας...

Είτε είναι τρένο, είτε είναι ο επόμενος σταθμός, είτε το επόμενο όνειρο, είτε τη συνέχεια του ίδιου, είτε μια ανάσα πιο δυνατή, είτε ένα βήμα παράλληλο, είτε η συνέχεια στο ίδιο μονοπάτι, είτε μια βόλτα σε ένα σταυροδρόμι διαφορετικό.

Και όταν βρεθείς στο σταυροδρόμι αυτό ποιά κατεύθυνση αποφασίζεις να πάρεις;
Αυτή που το φώς είναι άπλετο και η διαδρομή σχεδόν προδιαγραμμένη; Η μήπως την άλλη που το φώς είναι λιγοστό , ο δρόμος ανηφορικός και αμέσως μετά ξεπροβάλλει μια κατηφόρα σαν γκρεμός έτοιμος να σε παρασύρει;

Το καρουζέλ της ζωής ποτέ δεν σταματά να γυρνά και εσύ ανήμπορος να κατέβεις, περιμένεις.
Πάντα περιμένεις. Τι;
Να σταματήσει για να κάνεις το επόμενο βήμα, ή μήπως να βρείς τρόπο να αποδράσεις από αυτό;

Βρίσκεσαι εκεί πάντα, προσπαθώντας και περιμένοντας τον εαυτό σου να αποφασίσει το επόμενό σου βήμα, η το βήμα που θα πρέπει να κάνεις περιμένοντας κάποιοι άλλοι να αποφασίσουν για εσένα;

Και εσύ συνεχίζεις να βρίσκεσαι εκεί, ακίνητος, ανέκφραστος, περιμένοντας.
Απόφαση σημαντική, στιγμιαία που θα επηρεάσει το μετά από λίγο, το αύριο, το για πάντα.

Εικόνες, σκέψεις, όνειρα, ανησυχίες και θέλω  στροβιλίζουν την ύπαρξή σου,
Σε ταλαντεύουν, σε σηκώνουν στα ουράνια και με την πρώτη βροχή σε λιώνουν κάνοντας σε λάσπη.

Μα καταφέρνεις και πάλι σηκωθείς, να κοιτάξεις ψηλά, να αγγίξεις το όνειρο και να προχωρήσεις μπροστά.
Τα κατάφερες, για ακόμη μια φορά τα κατάφερες. Αυτό έχει σημασία.

Τραπουλόχαρτα που καίνε την παλάμη σου, επιζητώντας το μοίρασμα.
Χα ! Ποιό μοίρασμα αλήθεια; Πως να καταφέρεις να μοιράσεις την ίδια την ζωή;
Κι αν δεν σου βγαίνει το μοίρασμα;
Αν υπάρχει ένας άσσος που λειτουργεί ταυτόχρονα ως μπαλαντέρ; Τότε τί κάνεις;


Περιμένοντας.... πάντα κάτι..



΄'Αξίζει φίλε να υπάρχεις για ένα όνειρο,
και ας είναι η φωτιά του να σε κάψει΄'
                                                                                       

                                                                                                         



20/2/15

Νόκ άουτ ή σάχ μάτ ;

Πάει αρκετός καιρός από την τελευταία μου ανάρτηση. 
Ένας χρόνος και κάτι... 
Νόμιζα πως δεν θα επιστρέψω ξανά.
Τελικά χρειαζόμουν μάλλον να μείνω λίγο μακριά από το βασίλειο των σκέψεων.

Και πάλι εδώ... ύστερα από καιρό..
Μου έλειψε. Μου λείψατε..

Εδώ και μήνες , ψάχνω λέξεις , φράσεις , να ταξιδέψουν συγκεκριμένες εικόνες.
Δυσκολεύομαι να βρώ . Δυσκολεύομαι να τις αποτυπώσω με αυτόν τον τρόπο.
Δεν ξέρω τι φταίει . Μπορεί τίποτα , μπορεί και πολλά ...

Mιά διαφορετική χρονιά φέτος, διαφορετική η αλλαγή της,  διαφορετική κι εγώ..

Πέρασα όμορφα , γεύτηκα γεύσεις καινούριες, γνώρισα δύσκολους ανθρώπους, άκουσα ήχους πρωτόγνωρους, άκουσα ιστορίες περίεργες, είδα εικόνες καινές που ξόρκισαν τα παλιά.

Νιώθω κάθε μέρα ολοένα πως αλλάζω. Μα πάντα ίδια μένω. Κι όμως αλλάζω.

Ξυπνάω με την ελπίδα , κοιμάμαι με πίστη στα όνειρά μου.

Έμαθα αυτό το διάστημα πως σημασία δεν έχει τι νομίζεις ή τι νομίζουν ότι είσαι,  αλλά τί κάνεις για αυτό που είσαι! 
Δεν είναι πάντα εύκολο να παλεύεις με τον εαυτό σου. Είναι όμως δυσκολότερο να παραδίνεσαι σε αυτόν. 

Κατάλαβα καλύτερα από κάθε φορά πως ένα κεφάλαιο ζωής κλείνει. Πως όλα τα βιβλία έχουν τελευταία σελίδα. 
Ο φόβος που προσπαθώ να νικήσω. Ο εχθρός που νομίζω ότι έχω. Η κρύα τελευταία σελίδα.

Πρέπει να την αγαπήσω. Θέλω να την αγαπήσω. Θα την αγαπήσω..
Γιατί και η τελευταία μου σελίδα μου ανήκει. Από εμένα θα γραφτεί. Εγώ θα την επιλέξω.

Μου ανήκει. Δεν της ανήκω.

Χαμένη στα μονοπάτια του έξω κόσμου , συνειδητοποίησα πως τελικά ζούμε παράλληλες ζωές. 

Αυτές ψάχνουμε και αυτές μας ψάχνουν. 
Ζούμε με τα παράλληλα Εγώ μας. 
Γνωρίζουμε τα παράλληλα Εγώ μας.

Μας βασανίζουν και τα βασανίζουμε.

Βιώνουμε το παράλληλο. Βιώνουμε και το τεμνόμενο. 

Αυτό θέλω. Αυτό κυνηγάω.

Αυτό θα ζήσω ! 

;)



                                                WELCOME  BACK






27/1/14

Life is like a mirror, we get the best results when we smile at it.

Πέρασε καιρός από την τελευταία μου ανάρτηση.. Ερχόμουν τακτικά και έβλεπα όσα είχα μοιραστεί, πάντα με μια ελπίδα να γράψω κάτι.  Ευτυχισμένες στιγμές, άλλες με πολύ πόνο, άλλες με χαμόγελα και άλλες τόσο προβληματισμένες. Είναι ωραίο να γράφεις και να μοιράζεσαι τελικά.
 Ίσως κάποιες φορές να κρύβεσαι πίσω από τις λέξεις, όχι για να κρύψεις τις ενοχές ή τις αδυναμίες σου, αλλά κυρίως για να μπορούν οι άλλοι που σε διαβάζουν να προσθέτουν με τα σχόλιά τους έστω ένα μικρό λιθαράκι στις σκέψεις σου. 

Είναι αμέτρητες οι φορές που οι σκέψεις μπλέκονται με το τώρα, με το χθες με το ποτέ και το πάντα. Περίεργο που το μυαλό και η ψυχή γυρίζει πίσω, σε αυτά που έχουμε σφραγίσει. Υπάρχει άραγε κάποια ορατή ή έστω αόρατη γραμμή η οποία διαχωρίζει το τώρα από το χθες; Νομίζω πως κανείς έως τώρα δεν έχει ορθώσει κάποιο φράγμα ώστε το παρελθόν να μην είναι ικανό να επηρεάσει το παρόν ή και το μέλλον μας. Υπάρχουμε μέσα απο το χθές μας, το σήμερα και το πάντα.

Κάποιες φορές αναρωτιέμαι γιατί οι όμορφες στιγμές να εμπλέκονται άμεσα απο κάποιο παρελθόν, γιατί να το επηρεάσει; γιατί να ορίσει το κάπως , κάπου , κάποτε..
Ποιό είναι αυτό το μαγικό συστατικό που χρειαζόμαστε για να κρατήσουμε και να αποφασίσουμε τι είναι αυτό που μας γεμίζει. 
Ζούμε στιγμές, λεπτά, ώρες με ανθρώπους που μας κάνουν να γελάμε (ίσως πολλές φορές χωρίς να καταλαβαίνουμε το γιατί), να νιώθουμε πληρότητα , χαρά , ασφάλεια, προσμονή, να θέλουμε να  κρατήσουμε κάθε μικρή ή μεγάλη στιγμή απο εκείνες που είμαστε μαζί τους, στιγμές που μας κάνουν να ζούμε ίσως κάτι διαφορετικό..
Κι όμως, πώς γίνεται να μη θέλουμε να κρατήσουμε στη ζωή μας αυτά που όπως υποστηρίζουμε και με λόγια και με πράξεις εκτιμάμε; Και τελικά, πόσο δύσκολη είναι η αποκλειστικότητα στις ζωές των ανθρώπων;

Κάποιες φορές ίσως προσπερνάμε αυτό που ίσως χρειαζόμαστε και κάποιες φορές ίσως τo κλωτσάμε με τόσο απλό και φυσικό τρόπο, σαν να είναι κάτι που μπορούμε να βρούμε οπουδήποτε. Σε εκείνο ακριβώς το σημείο ίσως χάνουμε το νόημα.

Τί ψάxνω; τίποτα απολύτως .. Τι θέλω; πολλά και συγκεκριμένα.. 
Υπάρχω μέσα απο το χθές μου, το σήμερα και το πάντα.
Μέσα εδώ μπορώ ελεύθερα να νιώθω, να γράφω, να υπάρχω, να θυμάμαι, να ελπίζω, να ζητώ, να διεκδικώ... Ακόμη και τα άπιαστα, τα ακατόρθωτα.